The Dark Eye

O grze

The Dark Eye to gra komputerowa z gatunku horror, wydana w 1995 roku na PC przez nieistniejącą już firmę Inscape. Po premierze gra nie przyciągnęła dużej uwagi ani krytyków, ani konsumentów, chociaż zyskała pewne zainteresowanie w późniejszym czasie i, można powiedzieć, status kultowy. Gra łączyła grafikę 3D, animację poklatkową oraz segmenty wideo. Jej nietypowy interfejs, fabuła i postacie stały się jej wyróżnikiem. Postacie są w dużej mierze realistyczne, z wyjątkiem ich twarzy modelowanych z gliny, które często są zniekształcone lub mają groteskowo wyolbrzymione cechy. Ten niemalże realizm, czasami określany jako "niepokojąca dolina", przyczynił się do atmosfery niepokoju i lęku w grze. Animacja postaci jest realizowana w technice stop-motion. Inscape zajmowało się projektowaniem artystycznym lalek (główny artysta Bruce Heavin) i zleciło ich wykonanie w Hollywood. Następnie Inscape zatrudniło dwóch animatorów stop-motion, a Russell Lees spędził wiele godzin w gorącym, ciemnym magazynie, reżyserując animacje. Pracowali od 7 rano do 19 wieczorem przez około miesiąc. Stworzyli zrzuty ekranowe środowisk generowane komputerowo i nagrywali na tle niebieskiego ekranu, a operator kamery oświetlał je, aby pasowały do otoczenia. Ciekawym elementem była również rola autora Williama S. Burroughsa jako aktora głosowego: Burroughs użyczył głosu postaci Edwin, a także nagrał narracje do dwóch sekwencji slajdów ilustrujących opowiadanie "Maska Czerwonej Śmierci" oraz wiersz "Annabel Lee". Inne opowiadanie, "Przedwczesny pogrzeb", można znaleźć podczas czytania gazety w "Serce detektywa", a wiersz "Do Heleny" można przeczytać grając ofiarę w "Berenice". Muzykę do gry skomponował Thomas Dolby. Strukturalnie gra była przygodą typu point-and-click, inspirowaną makabrycznymi opowiadaniami Edgara Allana Poego. Gracz mógł doświadczyć trzech opowieści ("Kielich Amontillado", "Serce detektywa" i "Berenice") z perspektywy zarówno mordercy, jak i ofiary. Gra nie oferowała wyborów, decyzji życia i śmierci ani punktów; podobnie jak inne przygody point-and-click, takie jak Myst, gra po prostu czekała, aż gracz znajdzie kolejny punkt zainteresowania lub lokalizację, w którym momencie odtwarzano kolejny film, aby posunąć fabułę naprzód. W częściach będących bezpośrednimi interpretacjami opowiadań Poego, gracz był zobowiązany do podążania za działaniami postaci z opowiadań. Gracz mógł nosić tylko jeden przedmiot na raz. Większość animacji w The Dark Eye składała się z filmów QuickTime, zarówno pełnoekranowych, jak i mniejszych pętli otoczonych statycznym tłem.